Karina

Aanwezigheid, oriëntatie en belichaamd werk

Van binnen naar buiten is de oriëntatie van waaruit ik leef en werk.

Het weerspiegelt hoe ik verbonden blijf met de grond onder mijn voeten, geleid van binnenuit in plaats van gedreven door externe verwachtingen. Innerlijke helderheid bepaalt hoe ik mensen, situaties en bewegingen in de wereld om me heen benader.

 

Aanwezigheid staat centraal in mijn manier van werken. Ik ben kalm, attent en nauwkeurig. Ik neem de tijd, luister aandachtig en blijf dicht bij wat gevoeld wordt in plaats van wat uitgelegd moet worden. In mijn aanwezigheid is er ruimte om te vertragen en volledig aanwezig te zijn. Wat naar boven komt, kan in eerste instantie onbekend aanvoelen. Soms stil, soms onduidelijk, maar van daaruit kan het voelen beginnen.

 

Net als een vuurtoren stuur ik niet, noch jaag ik het tempo op. Ik blijf standvastig, zodat je je eigen ritme kunt voelen en je eigen kompas kunt vinden. Het licht is niet altijd comfortabel, net zoals het binnenvaren van een haven dat zelden is. Het biedt oriëntatie en een gevoel van waar je bent. Je hoeft hier niets te presteren, uit te leggen of te bewijzen. Je bent welkom zoals je bent. We zijn samen. We blijven bij wat is totdat je eigen licht zichtbaar wordt.

​

Hoe mijn manier van werken is gevormd

Naast mijn werk met mensen heb ik vele jaren op zee gewerkt, onder andere op het zeilschip TX-51. Het was een intense en vormende periode in mijn leven. Een periode vol avontuur, verantwoordelijkheid en diepgaande persoonlijke groei. Lange dagen, wisselende omstandigheden, navigeren met de getijden, havens binnenvaren, licht en weer interpreteren. Werken in kleine teams en verantwoordelijkheid dragen, ook wanneer vermoeidheid toeslaat of wanneer de omstandigheden een kalme aanwezigheid en helder leiderschap vereisen.

 

De zee is een plek waar niets geforceerd kan worden. Je kunt haar niet beheersen, overtuigen of negeren. Ze vereist afstemming, timing en het vermogen om in contact te blijven met wat nodig is, in jezelf en in het geheel. Daar heb ik mezelf op een dieper niveau leren kennen. Niet door wilskracht of uithoudingsvermogen. Daarin was ik al bedreven. Maar door te leren voelen, op natuurlijke wijze te reguleren en geaard te blijven terwijl de buitenwereld doorgaat.

 

Deze periode blijft een betekenisvol en levendig onderdeel van mijn leven. Niet als een identiteit die ik met me meedraag, maar als een bron van belichaamde ervaring die mijn manier van werken tot op de dag van vandaag vormgeeft.

 

Ik zeil nog steeds op zeilschip TX-51 vanuit een meer geaarde positie en een verankerde plek in mezelf. 

​

Achtergrond en opleiding

Mijn werk is geworteld in een langdurige relatie met het lichaam. Ik studeerde aan de Academie voor Lichamelijke Opvoeding (ALO) in Amsterdam, met een specialisatie in Sportmanagement. Ik heb jarenlang gewerkt als sportdocent op scholen en als instructeur in buitensportomgevingen.

 

Naast deze lichaamsgerichte basis studeerde ik Haptonomie aan de Academie voor Haptonomie in Doorn, waar ik een diepgaand lichaamsgericht begrip van dit therapeutische veld ontwikkelde. Ik voltooide mijn haptotherapeutische opleiding binnen een praktijkgericht onderwijstraject (School voor Vrije Haptonomie, Utrecht), waarbij het leren nauw verbonden was met de geleefde ervaring, persoonlijke integratie en een intensief traject van therapeutisch werk onder supervisie.

​

Missie

Mijn missie is het creëren van een veilige ruimte, gedragen door een stabiele aanwezigheid, waarin iemand kan landen. Van daaruit ontstaat ruimte om te voelen, om te luisteren naar wat zich van binnen aandient, en kan er in eigen tempo weer beweging komen in het contact met het innerlijke.

​

Visie

We raken vaak van onszelf verwijderd wanneer we de overhand krijgen boven luisteren naar wat we vanbinnen voelen. Dit begint meestal al vroeg in het leven, als een natuurlijke reactie op wat nodig is om te overleven, ons aan te passen of te blijven functioneren.

 

Na verloop van tijd heeft dit gevolgen voor ons lichaam, ons zenuwstelsel en ons richtingsgevoel. Na verloop van tijd neemt het reageren op onze innerlijke kompas de plaats in van het omgaan met problemen, en wordt het steeds moeilijker om erop te vertrouwen.

 

In een snel veranderende wereld, waarin externe structuren en zekerheden steeds meer verdwijnen, wordt deze innerlijke ontregeling steeds duidelijker zichtbaar.

 

Therapeutische begeleiding kan een terugkeer naar innerlijke oriëntatie ondersteunen. Het kan mensen helpen om weer naar hun gevoelens te luisteren, hun innerlijke kompas te vertrouwen en steviger in zichzelf te staan.

​

​

​

​

​